Essex Farm Cemetery and the bunkers right next to it, where John McCrae wrote his famous poem ‘In Flanders Fields’, are among the best-known sites in the entire Ypres Salient. The memorial to the 49th (West Riding) Division on the adjacent canal embankment is now visited far less frequently. The fact that the entire canal embankment was one of the impressive ‘retranchements’ designed by the French military architect Vauban, and was used in the same way again during the First World War, is hardly known at all (anymore). At Essex Farm, the city of Ypres, as the owner, has permanently opened a 450-metre stretch of the canal embankment to the public. Thanks to a new landscaping scheme, the cemetery and the Advanced Dressing Station are now connected to the canal embankment and the canal itself.

In Flanders Fields

In Flanders Fields the poppies blow Between the crosses, row on row, That mark our place; and in the sky The larks, still bravely singing, fly Scarce heard amid the guns below We are the Dead. Short days ago We lived, felt dawn, saw sunset glow, Loved, and were loved, and now we lie In Flanders Fields Take up our quarrel with the foe: To you from failing hands we throw The torch; be yours to hold it high. If ye break faith with us who die We shall not sleep, though poppies grow In Flanders Fields.

Au Champ d'Honneur

Au champ d'honneur, les coquelicots Sont parsemés de lot en lot Auprès des croix; et dans l'espace Les alouettes devenues lasses Mêlent leurs chants au sifflement Des obusiers. Nous sommes morts, Nous qui songions la veille encor' A nos parents, à nos amis, C'est nous qui reposons ici, Au champ d'honneur A vous jeunes désabusés, A vous de porter l'oriflamme Et de garder au fond de l'âme Le goût de vivre en liberté. Acceptez le défi, sinon Les coquelicots se faneront Au champ d'honneur

Traduction en français door Major Jean Pariseau

In Flanders Fields

Geen Vlaamse klaproos of ze bloeit wel naast een kruis dat een verknoeid bestaan markeert; en in de lucht geen leeuwerik of zijn gerucht verijlt wanneer een vuurmond loeit. En wij zijn dood. Geen zon die gloeit, geen lief dat onze zinnen boeit; wij slaakten onze laatste zucht in Vlaanderen. De vijand die gij zo verfoeit: hij worde door het vuur verschroeid dat in u brandt. Maar als gij vlucht maakt gij van ons een kille klucht des doods, hoewel de klaproos groeit in Vlaanderen.

Nederlandse vertaling door Benno Barnard